Alfabet

Alfabet powstał w 1928 roku. Wcześniej posługiwano się alfabetem arabskim.

Duża litera
Mała litera
Polski odpowiednik
A
a
a
B
b
b
C
c
Ç
ç
cz
D
d
d
E
e
e
F
f
f
G
g
g
Ğ
ğ
nieme
H
h
h
I
ı
y
İ
i
i
J
j
z
K
k
k
L
l
l
M
m
m
N
n
n
O
o
o
Ö
ö
niemieckie ö
P
p
p
R
r
r
S
s
s
Ş
ş
sz
T
t
t
U
u
u
Ü
ü
niemieckie ü
V
v
w
Y
y
j
Z
z
z

Akcent w języku tureckim z reguły pada na ostatnią sylabę, co stanowi sporą trudność dla mnie, bo w języku polskim akcent pada z reguły na drugą od końca sylabę. Poza tym trzeba przewidzieć ile sylab będzie miał wyraz, żeby poczekać z akcentem na ostatnią. A ja póki co składam końcówkę za końcówką i końca nie widać.

Np. bilmiyorum – nie wiem
bil – temat
mi – zaprzeczenie
yor – końcówka czasu teraźniejszego
um – końcówka osobowa dla 1.os l.p.

Czasem gdzieś znajduję daszek ^ nad samogłoskami a, u, i (â, û, î), a to oznacza zmiękczenie wymowy poprzedzającej spółgłoski, np. kâr [kiar]; w niewielkiej ilości przykładów oznacza długą samogłoskę. I z tego co zauważyłam pojawia się głównie w wyrazach pochodzenia arabskiego.

Wszystkie litery mają swój jeden dźwięk, co znaczy, że czytam to co piszę, nie tak jak w angielskim czy francuskim.

Znak apostrofu ‚ wskazuje granicę między nazwą własną, a sufiksem, który jest do niej dołączony.
Np. Polonya’da – w Polsce

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s